อุแว้ อุแว้...
posted on 14 Mar 2009 16:14 by anatani in Baby
ในที่สุดก็ได้ฤกษ์งามยามดี น้องจีนน์ ได้ออกมาลืมตาดูโลกแร้วค่า
ชื่อจริง ด.ญ.จิณห์วรา ชื่อเล่น น้องจีนน์
เกิดเมื่อวันพฤหัสที่ 5 มีนาคม 2552 เวลา 14.26 น. ปีฉลู ค่ะ
วันนี้มาเล่าประสบการณ์ให้ฟัง แต่เอาแบบเล่าคร่าว ๆ ดีกว่าเนอะ
เช้าวันพฤหัสที่ 5 มีนาคม 52
05.30 น. ไปถึง รพ. ไปห้องฉุกเฉิน วัดความดัน จองห้อง ก่อนจะโดนเข็นขึ้นไปห้องรอคลอด
06.00 น. พยาบาล เข้ามาทำความสะอาด + โกน + สวน ให้
06.30 น. เริ่มใส่เครื่องวัดหัวใจเด็ก + การบีบตัวของมดลูก
06.40 น. เริ่มฉีดยาเร่งคลอดผ่านทางเส้นเลือด (เจ็บค้อดตอนโดนเจาะ)
06.50 น. มดลูกเริ่มบีบตัวเป็นระยะ ๆ
07.00 น. จู่ ๆ หัวใจน้องจีนน์ก็เต้นต่ำลง พร้อม ๆ กับการบีบตัวของมดลูก จาก 145-157 ลงมาเหลือแค่ 100 เฮียรีบกดปุ่มเรียกพยายาลเข้ามาดู พยาบาลต้องให้อ๊อกซิเจน หัวใจน้องยังค่อย ๆ ต่ำลง 95.. และค่อย ๆ ลดลงมา 90.... 85 ... ไอ้เน่หัวใจหล่นไปที่ตาตุ่ม ลูกจะเป็นอะไรไหมเนี่ย สักพัก พอให้อ๊อกซิเจน หายใจเข้าลึก ๆ หัวใจน้องก็เริ่มกลับมาเต้นเร็วขึ้น ๆ จน 130 อัพแร้ว พยาบาลบอก เด็กอาจตกใจ จากการที่เค้าได้รับยาเร่ง เลยทำให้หัวใจเต้นช้าลง ใจชื้นขึ้นมาได้นิด ก็นอนรอกันต่อไป
08.30-09.00 น. เพื่อน ๆ โทรถามเป็นระยะ เมื่อไหร่จะได้เบ่งซ้ากกกกก ที แต่ ยังหรอก
10.00 น. คุณหมอเข้ามาตรวจดูปากมดลูกว่าเปิดหรือยัง ปรากฎว่าเปิดได้แค่ 1 ซม. เท่านั้น แต่อยู่ดี ๆ คุณหมอบอก อยากจะเจาะน้ำคร่ำ เผื่อปากมดลูกจะเปิดมากขึ้น ยังไม่ทันไร โพละ น้ำคร่ำแตก ไหลจ๊อกกกก คุณหมอบอก ดีเลย จะได้ไม่ต้องเจาะ คุณหมอให้นอนรอต่อไป เด๋วเที่ยง ๆ บ่าย ๆ จะมาดูใหม่ ว่าปากมดลูกน่าจะเปิดใกล้คลอดได้รึยัง
12.00 น. มดลูกยังบีบตัวเป็นระยะ ๆ แต่แรงขึ้น ๆ
14.00 น. คุณหมอเข้ามาตรวจอีกรอบ แต่ ๆ ๆ ๆ ปากมดลูกเปิดได้แค่ 2 ซม.เท่านั้น แต่ หัวใจเด็กทุกครั้งที่มีการบีบตัวจะเต้นช้าลงทุกครั้ง คุณหมอบอก อาการแบบนี้น่าเป็นห่วง ถ้าอยากคลอดเอง น่าจะสักตี 1 ได้ แต่หมอไม่อยากให้รอแล้ว เพราะอันตรายกับเด็ก เท่านั้นแหละ คุณหมอสั่งพยาบาล ทำซีซาร์ เซคชั่น ไอ้เน่แทบกรี๊ด นั่นคือหมอบอกว่าจะผ่าตัดนั่นเอง อึ้งไปสิบวิ สักพักเตียงเข็นอีกเตียงก็มา พยาบาลมาถามเฮียว่ากลัวเลือดไหม จะเข้าห้องไปด้วยป่าว เฮียพยักหน้า เท่านั้นเค้าก็เข็นไอ้เน่ลิ่ว ๆ ไปแร้ววววว
14.10 น. ณ ห้องผ่าตัด เค้าจับไอ้เน่ขึ้นเตียงผ่าตัด จับให้นอนขดตัว ฉีดยาบล็อคหลัง ก่อนจะโดนจับมัดมือ 2 ข้าง
หันซ้าย แลขวา เห็นแต่วิสัญญีแพทย์ กะผู้ช่วยพยาบาล พยาบาล ได้ยินเสียงเค้าคุยกันหัวเราะคิก ๆ แต่เฮียอยู่ไหนง่ะ สักพัก พอผ้าเริ่มกาง เค้าเรียกให้ตามเฮียเข้ามา พอเห็นหน้าเฮียเท่านั้นแหละ น้ำตาไหลพรากกกก ไอ้เน่กลัวเฟ้ยยยยยยย เกิดมาไม่คิดว่าต้องโดนผ่าตัดคลอด แร้วก็ยังไม่ทันได้ทำใจ แค่สิบนาทีเท่านั้นจากเวลาที่หมอบอก จนโดนเข็นเข้าห้องพยาบาล
พยายามหันไปหาเฮีย ถามว่าผ่ายัง ๆ เฮียก็ส่ายหัว ไม่เข้าใจว่ายังไม่ผ่า หรือพยายามจะบอกว่าไม่เป็นไร เฮียนั่งจับมืออยู่ตลอดเวลา น้ำตาก็เริ่มไหลอีกรอบ
คุณหมอพูดขึ้นมาเอาล่ะนะ แร้วคราวนี้ก็มีมือมากด ๆ ๆ เจ็บค้อดดดด จุก เหมือนจะหายใจไม่ออกเลยทีเดียว
14.26 น. คุณหมอพูดขึ้นมา ถอดพิมพ์แม่มาเดี๊ยะ คิ้วแทบไม่มีเหมือนกันเลย ฟังแล้วก็แอบขำในใจ แต่งง ไมมันเร็วจังฟระ???? พยาบาล เรียกเฮียไปดูลูกใกล้ ๆ ตอนเค้าทำความสะอาด ก่อนที่จะอุ้มให้เน่หอมแก้ม แล้วก็พาไปเนิร์สเซอรี่ ทำความสะอาด เฮียตามไปด้วย เหลือไอ้เน่อยู่ในห้องผ่าตัดคนเดียว
15.30 น. สลึมสลือ นอนรออยู่ในห้องพักฟื้น ฟังพยาบาลเค้าคุยกันก่อน ที่จะได้ยินพยาบาลเดินมาดูแผล แล้วก็โทรแจ้งไปที่วอร์ด ให้พาขึ้นห้องได้แร้ว
แต่ไอ้เน่ก็ยังนอนแกร่วต่อไป เพราะนานค้อดดดดดด จากตอนที่ได้ยินพยาบาลโทรไป จนรถ(เตียง)เข็นมา
16.45 น. รถ(เตียง)เข็นพาขึ้นไปที่ห้องพัก เจอหน้าพร้อมเพรียงกันหมด ทั้งป๊า ทั้งม๊า ทั้งน้องกลาง แร้วก็เฮีย นอนคุยกันสักพัก ป๊าก็เดินหายไป เฮียก็เดินหายไป เหลือแต่หม่าม๊ากะไอ้เน่ พวกเค้าเดินไปดูหลานที่ห้องเนิร์สกัน
คืนนี้นอนหลับไปด้วยอาการเบลอ ๆ และเพลีย แต่ยังไม่เจ็บแผลแต่อย่างใด
วันศุกร์ที่ 6 มีนา 52
วันนี้เฮียต้องเข้าไปเคลียร์เอกสารให้ออดิท ไอ้เน่ปากดี แข็งใจบอกเฮียไม่เป็นไร แต่อีกใจก็กลัว พอเฮียออกไป พยาบาลเดินเข้ามา บอกเฮียสั่งไว้ว่าให้คอยเข้ามาดูแทนหน่อย เพราะต้องไปทำธุระ อ่านะที่รัก ยังมีแก่ใจ
10.10 น. คุณหมอมาดูอาการ แล้วบอกว่าให้พยายามลุกนั่งเอน อย่านอน ถ้าเดินได้เดิน แล้วบอกพยาบาล ให้มาเอาสายปัสสาวะออก แต่ถ้าจะเดินไปห้องน้ำ ให้เรียกพยาบาล เพราะลุกครั้งแรก อาจวิงเวียน เปนลมเอาได้ แล้วก็บอกว่า บ่ายสองจะให้พยาบาลมาตามไปให้นมลูกนะ ไอ้เราก็พยักหน้า จะลุกไหวป่าวไม่รู้ แต่เอาว่ะ พยักหน้าไว้ก่อน
12.00 น. เริ่มลุกขึ้นนั่ง + เดิน แต่เจ็บแผลค้อดดดดดดด แต่ก็กัดฟันสุด ๆ เฮียก็คอยโทรมาถามเป็นระยะ ๆ
14.20 น. มันบ่ายสองจะครึ่งเหนพยาบาลไม่มาตามสักที ไอ้เน่เลยเดินไปห้องเนิร์สเซอรี่ซะเอง กดอินเตอร์โฟนบอกพยาบาลข้างใน
ก่อนจะเดินเข้าไป พยาบาลอึ้ง ๆ แล้วถาม ไม่รู้ว่าคุณแม่ลุกไหวแร้ว เหนเพิ่งผ่าไปมะวานบ่ายสอง ลุกเดินได้แร้วเหรอ??? ท่าทางเค้าแปลกใจกันมาก ก่อนจะบอกว่า เค้าเพิ่งให้นมน้องจีนน์เสร็จไปเอง ไอ้เน่เลยได้แต่เดินไปนั่งดูลูก ก่อนที่สักพักจะเดินกลับห้องไป
16.00 น. โดยประมาณ เฮียก็กลับมา ก่อนที่สักพัก คนของโรงพยาบาลจะเอาอาหารมาให้
17.00 น. ห้องแรกเกิด โทรมาตามไปให้นมลูกครั้งแรก กล้า ๆ กลัว ๆ ดีแท้ กับการให้นมลูก ไม่อยากบอกว่าวินาที ที่ได้อุ้มลูกครั้งแรก น้ำตาแทบไหล ยิ่งเปิดเต้าให้ลูกงับหัวนมแร้ว โอ๊ยยยยย ชีวิตนี้ ไม่มีอะไรที่รู้สึกดีไปกว่านี้แร้วล่ะ
18.00 น. เดินกลับมาห้อง ก่อนที่ป๊ากับหม่าม๊าจะมาได้สักพัก ทักทายคุยกันแป้บ ๆ ป่าป๊าก็เดินหายไปดูหลาน (อีกแร้ว)
.......................................................
ตอนแรกว่าจะคร่าว ๆ พิมพ์ไป พิมพ์มา ไหงมันยาวจัง ยังไงก็ทนอ่านกันหน่อยแร้วกันนะ
อ้อ เอารูปน้องจีนน์ตอนแรกเกิดมาฝาก
